Beeld

De volgende museumkamers zijn thematisch opgebouwd.

Wenk aan de bezoekers:

Op deze webpagina verschijnen de verhoudingen van de werken echter niet altijd even waarheidsgetrouw. Om alle werken ‘goed’ te bekijken, klikt u per kamer op het eerste werk, waarna u de hele kamer, het ene werk na het andere kan contempleren, in de juiste verhouding tegen een meditatieve zwarte muur. Daarna klikt u de kamer dicht met het kruisje, en kan u naar de volgende.

Klik dus op het eerste werk va elke kamer, voor de volle immersive experience.

Elke kamer eindigt met een zaaltekst.

_______________________________________________

Kamer: ‘les Dolimarts’ (reeks tekeningen, vetkrijt, 30/40)

Zaaltekst les Dolimarts

Les Dolimarts was een vakantiedorp in Bohan dat door de socialistische mutualiteiten gebouwd werd in de jaren ’50 van vorige eeuw. Oorspronkelijk waren er een 50-tal chalets en ook een groot hotel met heel wat ontspannings accomodatie: een speelplein, minigolf, een ‘parc à gibier’, onderhouden wandelpaden (tot in Frankrijk), een restaurant-feestzaal waar het elke week ‘bal-populaire’ was, een luna park zelfs, en vlakbij de dorpen Bohan en Vresse, de rustige Semois… Het hotel werd begin jaren ’80 afgebroken, alleen de chalets en de feestzaal bleven in gebruik tot eind jaren ’90. Begin jaren 2000 zou het park een asiel-opvangcentrum worden, maar dat gebeurde uiteindelijk niet. Het park verloederde helemaal, de natuur in en rond de chalets nam het over.

Arne bracht een groot deel van de vakanties in zijn jeugd daar in dat park door. Hij heeft veel herinneringen aan het park en de bossen eromheen, waar hij uren alleen doorheen trok. In 2016 bezocht hij de verloederde site opnieuw en maakte deze reeks tekeningen; een symbolisch geladen echo van een verloederde jeugd, die niet over rozen verliep. Of net wel, want ‘er waren wel wat doornen’, zegt hij dan. De reeks is dan ook een ode aan menselijke vergankelijkheid; voor vele menselijke drama’s is het een zegen dat die er is. En een ode aan de ordenende veerkracht van de natuur, die zich van menselijk drama niets aantrekt.

De tekeningen zijn in eenvoudig vetkrijt. Hij schreef er in eerste instantie ook poëzie bij, die uiteindelijk de eerste cyclus van de muur werd.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

____________________________________________________

Kamer: ‘l’Esprit Citroën’ (reeks zeefdrukken, 20/30)

Zaaltekst L’esprit Citroën

Citroën is een legendarisch automerk. De legende spreekt voor zich met de DS of déesse die het merk presenteerde in oktober 1955 op het salon te Parijs. Het was niet alleen straf om voor het eerst een doorgedreven stroomlijn te zien, want ook technisch gezien was de DS baanbrekend. In het bijzonder geldt dat voor het veersysteem; een even geniale als eenvoudige combinatie van twee basisnatuurwetten, die evenwel zorgt voor een ongelooflijke rijervaring, soepel en toch baanvast (op zich twee contradictorische parameters als het gaat over de ontwikkeling van een veersysteem). Als het gaat over de lancering van de DS in de autowereld, dan heeft men het over ‘la bombe’ die Citroën ‘liet afgaan’. Maar het is niet het enigste straffe wapenfeit van het merk. In 1934 bracht het ook al de Traction (avant) op de markt; de eerste massa-geproduceerde (naar voorbeeld van H. Ford, jawel) voorwielaandrijver in Europa. Het maakte van de Traction een baanvastere en zo veiligere auto (vandaag zijn alle gewone auto’s dat). De koets van de Traction gaat vandaag ook door voor een Art-Deco-icoon.

Arne Deprez is van kindsbeen af al liefhebber van het merk. Het begon mee wiegend op de achterbank van pepe’s DS. Rondom het 90-jarig bestaan van Citroën in 2009, maakte hij een reeks van 20 zeefdrukken die in beeld en een korte poëtische tekst, volgens hem ‘de geest van de legende van Citroën’ vat. Het is een eigenzinnige reeks geworden, met beelden die ook zonder het merk overeind blijven en iets grafisch te bieden hebben – al ligt de kracht van de reeks precies ook in de diepere betekenislaag van het merk, waarvan de aspecten die aan bod komen historisch en technisch correct zijn.

Om de fijnzinnigheid en de nuance van de excentriciteit die het merk, zeker die eerste 90 jaar aan de dag legde, vormelijk te illustreren, koos Arne Deprez er expliciet voor om geen primaire kleuren te gebruiken. De gekozen zeefdruktechniek geeft de reeks ook een jaren ’60-aura, een tijd waarin niet alleen die techniek populair was, maar die vooral samenvalt met het succestijdperk van de DS.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

_______________________________________________

Kamer: ‘de kloof’ (reeks tekeningen, 40/50)

Zaaltekst de kloof

Eind jaren ’90 en begin jaren 2000, bracht Arne Deprez enkele zomers door aan de Catalaanse Costa Brava. De grilligheid en toch grote tederheid van de natuurlijke verhoudingen en lijnen van die bijzondere kustlijn en haar zee, resulteerde uiteindelijk in een reeks licht-erotische tekeningen die stuk voor stuk niet enkel een interessant grafisch beeld wil zijn, maar voor hem vooral ook, in een wellicht ijdele poging, ‘een vrouwelijkheid en een ‘mannelijk verlangen’ combineert.

De tekeningen zijn van vetkrijt en flauwe en sterkere koffie (‘uiteraard’, zegt hij dan). Datzelfde thema leidde ook tot zijn bundel aquamarijn, waarvan tien exemplaren uitgebracht werden in een luxedoos met één originele tekening. De tien tekeningen zijn buiten deze reeks om op A5 uitgevoerd, in aquamarijnblauw.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

_______________________________________________

Kamer: ‘Arbre’ (reeks etsen en monotypes, 50/60)

Zaaltekst Arbre

De reeks toont parallel een vrouwentorso en met wat goede wil, ook de torso van een boom. De boom zou een dennenachtige pijnboom kunnen zijn of een tamarisk, beiden komen voor aan de Spaanse Costa Brava. Het zijn bomen die goed gedijen in een ruwer, zoutig zeeklimaat. De tamarisk is een symbool van regeneratie, van (op)nieuw begin(nen). De pijnboom is een symbool voor lang leven, zelfs eeuwig leven.

Arne Deprez combineert deze boomsymboliek met het exclusief-vrouwelijk scheppende vermogen van een vrouw; zij geeft leven, met haar begint het en als zodanig kan vrouwelijkheid best ook doorgaan voor een symbool van eeuwig (scheppend) leven.

Hij verbindt deze symboliek met de bijbelse boomsymboliek in het aards paradijs in het boek Genesis. In het paradijs is er namelijk sprake van twee bijzondere bomen. Er is de ‘boom van kennis van goed en kwaad’, waardoor de mens (verstandelijk) ‘Godgelijk’ zou worden bij het eten van die vrucht, wat begrijpelijk een brug te ver is en dus ‘de verboden vrucht’ is. Maar er staat ook de ‘levensboom’, symbool voor eeuwig leven, maar waar het helemaal niet verboden om van haar vruchten te eten.

Voor Arne Deprez opent dat een mooi perspectief, want wat als de levensboom een vrouw is… Is dat geen mooi idee? Met alle mogelijk respect voor vrouwen, vooral dan; dat een mens daar in zijn seksualiteit goddelijk kan zijn… Of, is er iets goddelijker denkbaar, dan het creëren van leven?

De reeks bestaat uit mixed media van lijnets, aquatint en monotype.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

_______________________________________________

Kamer: ‘Faust’ (reeks(en) van 15/20 of kleiner)

Arne Deprez vertelt dikwijls hoe hij als student bijzonder geraakt werd door het lezen van Goethe’s Faust. Hij vindt het een bijzonder rijke thematiek die nog steeds erg actueel de mens en zijn conditie heel goed (om)vat, en zelfs toont hoe hij daar meestal geneigd is om mee om te gaan. Hij zei eens ‘Ik sluit mij aan bij José Ortega y Gassets idee van begin 20ste eeuw, namelijk dat Faust hét symbool is voor de moderne mens, welnu, dat is in mijn ogen nog niet veranderd’.

De rijke facetten van de Faust-mythe, vooral zoals die door Goethe uitgewerkt is, komen wel vaker in het werk van Arne Deprez voor. Vooral zijn recentere poëziebundels en manuscripten bevatten schatplichtige referenties.

Deze vroege etsen tonen vooral zijn liefde voor het thema. De eerste reeks zijn een verwerking en bewerking van ‘een geleerde in zijn werkkamer’, vermoedelijk een ets van Rembrandt uit 1652. De andere monotypes en de laatste aquatint, zijn eerder evocaties van Faust als enerzijds een personage die in de spiegel kijkt, en anderzijds zijn mislukte of onmogelijke liefde voor Gretchen (de Gretchen-tragödie van Faust I) of voor Helena (Faust II) uitdrukt. ‘Enig jeugdige romantische pathetiek is die laatste werken niet vreemd’, lacht hij zelf, ‘dat maakt het wel wat minder, vind ik nu’.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

_____________________________________________

Zaal grote etsen (formaat 50/60 of ervan afgeleid)

Zaaltekst grote etsen

Deze museumzaal is gewijd aan de lossere grotere werken van Arne Deprez. Grosso modo zijn deze gemaakt tussen 1995-2005. De werken staan eerder op zich, op een occasioneel twee- of drieluik na, zoals Allegorie van de vergankelijkheid I en II, en de etsen A beatifull mind, L’Homme dans la rue vormen eigenlijk een drieluik met Qui als centrale deel. Toch lijkt een thema van iets als een menselijk ‘vraagstellend zoeken’, of eerder ‘angstig aftasten’ of ‘worsteling’ regelmatig naar voor te komen, zodat we misschien wel kunnen spreken van een soort van rode draad.

De meest gebruikte etstechniek is die van een aquantint, bijvoorbeeld in College of Godin, soms doorgewerkt als mezzotint zoals bij kathedraal of bibliotheek. Onderliggend aan een mezzotint is er idealiter een ‘perfect effen, in-zwart vlak’, wat technisch gezien niet zo eenvoudig is om te bekomen; Arne legde zich daar eigenlijk wat op toe, getuige de eerste staat van kathedraal, of de vlakken van le phare.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

______________________________________________

Kamers van kleine kabinetten met kleinere werken (formaat 20/30 of kleiner)

Hier is geen aparte zaaltekst voor opgemaakt. De werkjes staan op zich en zijn soms ook gewone waarnemingsoefeningen volgens Arne Deprez, zoals de modelschetsen naar het einde toe, of eerder compositie-oefeningen, zoals hier meteen de Aloe Vera’s en Agave’s.

U bevindt zich hier, de nooduitgang is rechtsboven.

Modelschetsen, een greep uit, allerhande technieken (20/30 of kleiner)